Time  &  Memory  /  Everything  in  my  life

(เด็กไทย 100%  อ่านเขียนผิดต้องขอโทดด้วย)

 

copy*  มาจากบล็อก  ขี้เกียจพิมพ์แล้วเพิ่งอัพบล็อกมะกี๊เอง

ขอบคุณก๊อดที่อุตส่าไปโพสนะ  (แกอ่านสเปซเค้ามั่งป่ะเนี่ย)

ขอบคุณนิยายดี ๆ หนึ่งเล่มที่ทำให้ตรูปลงกับชีวิตและฮึดสู้

ทนอ่านกันไปละกันนะ  ถามว่าทำไมไม่ออนเอ็ม  ก็อารมณ์แนวนี้

อ่านแล้วจะพอรู้ ๆ เอง  คงใกล้เวลาที่จะลบเลือนสิ่งต่าง ๆ ออกไป

จากใจจนหมดสิ้น  ลุกขึ้นสู้ใหม่ 

 

-------------------------[ COPY ]--------------------------

อา....  เมื่อเร็ว ๆ นี้เมื่อคืนอ่านนิยายจบไปหนึ่งเล่ม

ทั้งที่ออกจะเป็นนิยายน้ำเน่า (ในความคิด) แท้ ๆ แต่พออ่านจบแล้ว

กลับมานั่งเครียดซะได้  สงสัยว่าจะอินจัดเลย  เรื่องนี้พูดเกี่ยวกับ

"เวลา"

ใช่แล้ว  เวลา  ที่เค้าเรียกว่า  Time  นั่นล่ะ  ตามความคิดแล้ว

เรื่องนี้พูดถึงเรื่องเวลาโดนใจเรามากมาย  เวลากับความทรงจำ

"สมองมีหน้าควบคุมความนึกคิด  และจดจำ  แต่ทำไม

ต้องทำให้ลืมด้วย"  (อืม....  เท่าที่จำได้ประมาณนี้ล่ะ)

พออ่านแล้วก็ทำให้คิดไปโน่น...  เฮ้อ....

มนุษย์เกิดมาใช้เวลาด้วยความสิ้นเปลือง  และฟุ่มเฟือย

จะมีซักกี่คนเชียวที่ใช้เวลาได้คุ้มค่ากับช่วงเวลาชีวิตที่มีอยู่

พอถึงเวลานั้นก็มักจะนึกย้อนกลับมาว่า 

"รู้อย่างนี้...  ทำมันซะตั้งแต่ตอนนั้นก็ดีหรอก"

เสียดายเวลาที่เสียไปเมื่อถึงเวลาที่สายเกินแก้ไขไปแล้ว

เวลาทุกวินาทีมีค่าเสมอ  อาจจะสำหรับใครซักคน  หรืออาจเป็นเรา

ทุก ๆ ครั้งที่เข็มวินาทีกระดิก  อาจจะเป็นวินาทีชีวิตของใครหลายคน

หรืออาจเป็นวินาทีที่สำคัญที่สุดของเรา  

บางคนคิดจะตัดสิทธิ์ของตัวเอง  บอกว่าอยากจบหน้าที่และเวลา

ของตัวเองเพียงเท่านี้  บอกว่าวันเวลามันโหดร้ายจนเกินไป

บอกว่าเวลาที่มีมันยาวนานเกิน  มันทำให้ทรมาน  มันทำให้เจ็บปวด

บางคนบอกว่าวันเวลานั้นโหดร้าย  ให้เวลากับเขาน้อยเหลือเกิน

ทั้ง ๆ ที่เขาอยากจะอยู่ต่อไป  อยากจะอยู่กับวันเวลานั้นให้นาน ๆ

สิ่งที่ชื่อว่าเวลานี่ใจร้าย  และเถรตรงเป็นที่สุด  

หลายครั้งที่เราอยากจะหยุดเวลาไว้ 

แต่ในบางครั้งอยากให้เวลามันผ่านไปเร็ว ๆ

แต่มันไม่เคยฟังเรา  มันทำหน้าที่ของมันต่อไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ต่อให้อ้อนวอน  ร้องขอ  สักเท่าใด  มันก็เหมือนจะไร้ค่า

ในสายตาของเจ้าสิ่งที่เรียกว่า  "เวลา"  นี่เสียเหลือเกิน

"ความทรงจำ"

สิ่งนี้เจ้าเล่ห์  และร้ายกาจ  บางครั้งมันทำให้เรารู้สึกดีเพียงชั่ววูบ

และในบางครั้งมันก็ทำให้เราทุกข์ทรมานไปนานแสนนาน

มนุษย์ทุกคนมีความทรงจำ  แต่กลับจำในสิ่งที่ไม่อยากจำ 

และจำไม่ได้ในสิ่งที่อยากจะจดจำไว้ 

บางคนมองว่ามันแสนดี  แต่บางคนกลับมองว่ามันเลวร้าย

มันทำให้เรารู้สึกดี  และก็ทำให้เรารู้สึกแย่ได้ในเวลาเดียวกัน

มันเก่งมากเลยใช่มั้ยละ  ไอ้สิ่งที่เรียกว่า  Memory เนี่ย

อยากจะพูด  บอกเล่า  ไม่ได้บอกให้เห็นด้วย  หรือทำตาม

แต่ความคิด  ความทรงจำทุกอย่างมีค่า  ไม่ว่าจะในช่วงเวลาที่

แสนดี  หรือ  เลวร้าย  บางครั้งในช่วงเวลาที่เลวร้ายก็อาจจะมี

ความทรงจำดี ๆ แฝงตัวอยู่  โดยที่เราไม่รู้ตัว

สิ่งที่ไม่ดีก็จำมันไว้ในส่วนลึกของสมอง 

สิ่งที่ดี ๆ  สิ่งที่ทำให้เราอิ่มเอมใจ  ก็จดจำมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจ

-------------------------------------------------------------------

อืม  พออ่านจบแล้วมันทำให้เรารู้สึกว่า ...

การนั่งมองรถ  มองถนน  มองผู้คนไปวัน ๆ มันไรค่ามากขนาดไหน

ทั้ง ๆ ที่ช่วงเวลานี้เราสามารถทำอะไรได้มากมาย

คิด ๆ ดู  เราจะมีชีวิตอยู่อีกซักกี่วันกันเชียว  50  หรือ 60  ปี

แล้วมันกี่วันกันล่ะ  สมมุติว่า  60 ปี 

เราก็อยู่ได้แค่อีก สองหมื่นกว่าวันเองนะ  มันดูน้อยนิดเหลือเกิน

เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนแน่ะ  มัวแต่คิดเรื่องนี้

คิดว่าทุกวันนี้เราใช้เวลาได้คุ้มค่าแล้วหรือ 

คิดว่าจะมีคนโชคร้ายอย่างในเนื้อเรื่องนั้นอีกซักกี่คนบนโลก

คิดว่าซักวันหนึ่งถ้าเราเป็นแบบนั้นแล้วจะทำอย่างไง 

ทั้ง ๆ ที่เป็นแค่นิยาย  แต่ก็ยังอินกันเก็บไปนอนคิดเกือบทั้งคืนเลย

บ้าจิง ๆ เลยเนะ  ฮะ ๆ 

ต่อไปนี้คงจะใช้เวลาให้มันคุ้มค่าและมีประโยชน์มากขึ้น  ไม่ปล่อย

ให้มันหลุดลอยไปอย่างไร้ค่า  ไม่ปล่อยให้มันถือเอาช่วงโหว่ที่เรา

ปล่อยให้มันว่างนั้น  แว้งกลับมาทำร้ายเรา 

สุดท้ายละ  ประโยคที่ชอบที่สุดในเรื่องเลยนะ  ขอซักหน่อยนิ

มันประทับใจมากจริง ๆ ค่ะ

"ฉันทำผิดพลาดไปอย่าง"

"ฉันทำผิดพลาดที่ได้พบกับเธอ"

"เพราะการได้พบกับเธอมันทำให้ฉันไม่อยากตาย"...

------------------------------------------------------------------

วันนี้มาแบบดูมีสาระมากกว่าทุกเอนทรีเลยนะเนี่ย  มาแบบแปลก ๆ

แปลกใจกับตัวเองว่าทำไมถึงอินได้ขนาดนี้  เพราะตอนนี้ก็เป็นแค่

นังมนุษย์แสนอ่อนไหว  นังเด็กแสนอ่อนแอ  จะเข้มแข็งเท่าไร

ก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์  อยากจะอยู่คนเดียว  กลับไปอยู่กับ

ความโดดเดี่ยว  แต่พอย้อนกลับไป  มันกลับเจ็บลึก ๆ

โว้ยยย  วันนี้ตรูเป็นอะไรเนี่ย  พิมพ์ไรก็วกเข้าเรื่องเศร้าทุกทีเลย

พอดีก่าคร่า  ....  ฮะเมี๊ยว!!!

 

-------------------------------------------------------------------

"รู้มั้ยว่าการเข้ามาของเธอมันทำให้ฉันเปิดใจให้กับทุก ๆ คน

วันนี้หลังจากที่เธอเดินจากฉันไป  มันมีสิ่งหนึ่งที่ฉันค้นพบ

ความผิดใหญ่หลวงที่ฉันทำลงไปโดยไม่เคยรู้ตัวเลยสักนิด

ฉันทำผิดพลาดไปหนึ่งอย่าง  คือการได้มาพบเจอกับเธอ"

--------------------------------------------------------

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้  มันเยอะจริง ๆ นะ  อ่านแล้วก็คิดว่า

อืม....เยอะว่ะ

Ps. สเปซอืดมาก  เดี๋ยวจาเอารูป  Crow card ออกละ

Ps2. เอารูปฉานลงดีมะ 555+ จาได้ช็อกตายทุกราย